A tak tytułem spóźnionej dyskusji przedzjazdowej warto pogadać o:
1- jak daleko ma pójść PSR w "wojującym antyklerykalizmie";
2- czy PSR powinien być całkowicie apartyjny. Nawoływania do przekształcenia PSR w partię polityczną coraz to nabierają na sile;
3- co zrobić, żeby z PSR nie odchodzili "starzy druhowie", "ojcowie założyciele"; a zrobić coś trzeba bardzo pilnie;
4- jak systemowo zwiększać grupę aktywnych członków;
5- co chcemy zrobić do następnego Zjazdu?
6- czy i w jakim celu chcemy wchodzić w trwałe lub doraźne sojusze z innymi organizacjami, z jakimi;
7- czy chcemy radykalnie zwiększyć liczbę członków PSR; jeśli tak, to w jaki sposób i dlaczego;
Czy mam ugruntowane odpowiedzi na te pytania? Jasne, że nie na wszystkie.

By ułatwić sobie odpowiedź ponumerowałam twoje pytania.
ad.1 Wojować z instytucją kościoła powinniśmy wszelkimi sposobami i tak długo aż doprowadzimy do sytuacji gdy sprawa wyznania przestanie mieć znaczenie a głos biskupów traktowany jak jedna z wielu opinii. Religia powinna być sprawą prywatną każdego obywatela według której żyje albo i nie ale nie narzuca się jej innym obywatelom.
ad.2 Partia Racjonalistów nie ma najmniejszych szans na zaistnienie. Jest Ruch Palikota zobaczymy co z tego wyniknie. Stowarzyszenie ma tę zaletę której nigdy nie będzie miała partia, że może uzyskać sponsorów, może poprzeć jakąś partię za jakieś z jej strony zobowiązania, może krytycznie wypowiadać się wtedy gdy partią to niewygodne.
ad.3 Odchodzenie "starych" jest naturalną bolączką wszystkich nowo powstałych organizacji. Wynika z tego, że mamy bardzo nikłe umiejętności radzenia sobie z demokracją. Nie potrafimy godzić się na konsensus. Wynika to też z tego, że do nowego ruch zgłasza się dużo osób o silnych cechach przywódczych nie potrafiących się pogodzić z konkurencją.
Walka o idee zamienia się natychmiast w walkę personalną.
ad.4 i ad 7 dotyczy zwiększenia liczby członków. Było by to bardzo wskazane ale jak tego dokonać nie mam pojęcia.
ad.5 to powinien ustalić zjazd
ad.6 Właśnie jako stowarzyszenie opiniotwórcze widzę rolę PSR. Branie udziału w dyskusjach, docieranie do różnych autorytetów naukowych by uzyskać ich opinię w sprawach aktualnie interesujących społeczeństwo, ostro sprzeciwiać się deprecjonowania nauki i szerzenia wszelkich para nauk.  Budowanie autorytetu PSR jako środowiska osób różnych partii  ale przedkładających rzeczową dyskusję nad demagogię. Popularyzację nauki w szkołach. Jako stowarzyszenie możemy wejść do szkół i uczelni jako partia  wejście na te tereny mamy ustawowo zamknięte.

Andrzej Wendrychowicz napisał:

Pogadajmy o tym, co "przystoi" członkowi PSR, a czego nie. Na przykład, czy bycie masonem i członkostwo w PSR w czymkolwiek sobie wadzą?

Odpowiem jako osoba wykreowana dzięki intensywnemu czarnemu PR na głównego specjalistę od masonów i tropienia rzekomych masońskich spisków.  Nie wadzą w niczym. To temat zastępczy i dyskusja nad nim jest zwykłą stratą czasu.

Uważam za czysty przypadek, że cechy charakterologiczne niektórych, podkreślam, niektórych członków WWP należących jednocześnie do PSR, prowadzą PSR prostą drogą do trzeciego mini kryzysu. To dzięki nim, każda, nawet neutralna wzmianka o ich organizacyjnym zamiłowaniu do tajemnic, wywołuje w Stowarzyszeniu syndrom oblężonej twierdzy. Tak było w przypadku Łysuńca, tak było w przypadku Sankari, tak jest w przypadku mojej skromnej osoby.

Zauważ Andrzeju, że problem, merytoryczny problem, który Cię dziś zainteresował, podnosiłem już przed miesiącem. Bez echa. Bez żadnego odzewu ze strony Zarządu. Dlaczego dopiero kiedy Ty go podniosłeś, jeden z członków władz raczył to zauważyć, poklepać Cię po ramieniu i podać jako wzór merytorycznej dyskusji? Czy nie chciał psuć pracowicie tworzonego obrazu oszołoma placownika?  To właśnie takie metody budzą mój sprzeciw, to one mnie brzydzą, a nie członkostwo tego lub  owego w takiej czy innej organizacji. To właśnie takie metody Stowarzyszeniu szkodzą. I to nie od dziś.

Też chciał bym, żeby możliwa była taka formuła w PSR,

Andrzej Wendrychowicz napisał:

chciałbym z Tobą gadać jeszcze długie lata. Upieram się wyłącznie przy tym, że JAK się mówi, jest ważniejsze od CO się mówi.

bez rysujących się uprzedzeń.

Czy możemy się ułożyć, że CO i JAK w dobrym gatunku w jednym stali domu? 
Serdecznie pozdrawiam
Andrzej

Zgadzam się z Andrzejem i Wojciechem - ważne jest jak się mówi i co się mówi. Spróbujmy więc porozmawiać, koncentrując się na tym, jak chcemy, aby wyglądało PSR.

Już jakiś czas temu doszłam do wniosku, że nie mają sensu rozmowy z pojedynczymi osobami. Różne rzeczy można źle zrozumieć, dochodzą do tego nasze subiektywne oceny wzajemne. Zdecydowanie lepszym rozwiązaniem jest gadanie na forum. Tym bardziej, że wreszcie to swoje forum mamy.

Chciałabym, aby panowała tu wolność słowa ograniczona jedynie kulturą osobistą.

Abyśmy stanowili realną siłę i aby nowe osoby znalazły tutaj przyjazne warunki do działania - moim zdaniem konieczne są pewne ustalenia - dzięki nim każdy z nas będzie mógł zdecydować, czy mu z PSR po drodze.

Ja chciałabym usłyszeć Wasze zdanie odnośnie poniższych kwestii:

1. Czy wykonywane przez nas (przy różnych akcjach i projektach) strony (i inne wytwory rąk i głów) mają być własnością Stowarzyszenia, czy własnością swoich wykonawców? Oba z tych rozwiązań mają swoje zalety. Trudno, aby PSR firmowało coś, co nie jest jego własnością i aby ludzie chcieli pracować bez wynagrodzenia na rzecz własności prywatnej innej osoby. Z drugiej strony osoby pracujące przy czymś, co jest ich własnością wkładają w to pewnie więcej wysiłku, a więc efekt może być lepszy. Z mojego punktu widzenia nie jest istotne, który wariant wybierzemy. Dla mnie ważne jest natomiast aby był jeden, obowiązujący wszystkich.

2. Informacje dotyczące członków zarządu o ich przynależności do organizacji innych - możemy każdorazowo żądać informacji o jakiejkolwiek przynależności, możemy wymagać jedynie informacji o przynależności do władz takowych, możemy zupełnie tego nie wymagać. Tutaj mamy z jednej strony niebezpieczeństwo konfliktu interesów - z drugiej obawę o zbyt daleko idącą ingerencję w wolność przynależności. Można też zastanowić się nad zakresem takich oświadczeń - czy ewentualne informacje miałyby być podawane do publicznej wiadomości, czy przekazywane określonym organom (np. Komisji Rewizyjnej, bądź członkom samego Zarządu).

3. Z punktu drugiego - pytanie dodatkowe - czy członkowie zarządu mają nieograniczoną możliwość prywatnych publikacji na innych stronach? Może to z jednej strony nieść niebezpieczeństwo braku obiektywności odnośnie ewentualnej współpracy, a z drugiej niebezpieczeństwo ograniczania wolności prywatnych wypowiedzi.

4. Rozwiązywanie konfliktów personalnych - czy konflikt personalny może być powodem wykluczenia członka z PSR? Czy wyznaczamy pewne osoby, których działania z racji ich zasług dla Stowarzyszenia nie będą mogły podlegać krytyce (jeśli tak, kto ma ustalać odpowiedni zakres zasług)? A jeśli krytyka - to w jaki sposób wyrażona?

Pozdrawiam,
Katarzyna